خاطره امین احمدپور از حمله هوایی به منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی بندرماهشهر

ساعت ۱۰:۳۵ دقیقه ۱۵ فروردین ۱۴۰۵ را هیچ وقت فراموش نمیکنم. پشت میز طبق معمول مشغول کار بودم. یکی از دوستان برای عید مبارکی آمده بود کارش که تمام شد تا پشت در بدرقه اش کردم. هنوز به سر جای خودم برنگشته بودم که صدای مهیبی آمد. متوجه شدم منطقه مورد حمله قرار گرفته است. سریع به زیر میز رفتم، ولی دست بردار نبود .دومی، سومی و….صدای نفر حراست را شنیدم که گفت سریع تخلیه کنید. با سرعت دویدم بیرون …دود و آتش و همچنان صدای بمب و انفجار بود.

از آسمان ابری آن روز به جای باران، نخاله های انفجار فرو می‌ریخت. به طرف درب شرکت دویدم. همه در حال فرار بودند. صحنه پشت سرم را که دیدم دلم لرزید. منطقه ویژه اقتصادی بندرماهشهر جایی که ۲۵ سال عمر من و همقطارانم برای ساختن ان طی،شده بود، در بین ستون‌های دود و آتش قرارداشت. بعدا که از منطقه خارج شدم از نفراتی که در منطقه مانده بودند،  شنیدم دوستانم در شرکتهای دیگر به شدت آسیب دیده اند. تعدادی مفقود شده و تعدادی نیز به شهادت رسیده بودند. بلافاصله با اتومبیل شخصی خود مبادرت به خارج کردن تعدادی از همکاران خود از منطقه کردم. ترس در چهره هیچکدام نبود و هر آنچه بود شجاعت بود و بس. خانواده ها مرتب تماس تلفنی داشتند و موجی از نگرانی را به همکاران انتقال میدادند که با صبر و روحیه بالای آنها مواجه می‌شدند.

به راستی این همه روحیه بالا در این شرایط جنگی مایه مباهات بنده بود که در مقابل آن سر تعظیم فرود آوردم.

پایان پیام//