چکیده در برخی سازمان‌ها، الگوی مدیریتی خاصی شکل گرفته است که در آن مدیران به‌جای تمرکز بر مأموریت، کارآمدی و توسعه پایدار سازمان، با اتخاذ رفتارهای متزلزل، متظاهر و بعضاً سیاسی، بقای قدرت فردی خود را در اولویت قرار می‌دهند. این نوع مدیریت، از طریق تصمیم‌گیری‌های غیرمتعارف، تغییرات ناپایدار، و مداخله سلیقه‌ای در فرآیندهای عزل‌ونصب، آثار مخربی بر عملکرد سازمان، سرمایه انسانی و مشروعیت حقوقی مدیریت برجای می‌گذارد. این مقاله با رویکردی تلفیقی (مدیریتی ـ حقوقی) به تبیین این پدیده، پیامدها و ارائه چارچوب اصلاحی می‌پردازد.