]دهلران؛ نگینی مانده در غبارِ بی‌‌تدبیری یاداشت حمید رضا اکبری این روزها وقتی از جاده‌های پرپیچ‌و‌خم ورودی دهلران عبور می‌کنم، بیش از آنکه به ظرفیت‌های بی‌پایان این سرزمین فکر کنم، به این فکر می‌کنم که چرا سهم مردم این دیار از این‌همه ثروت، تنها «حسرت» و «غبار» است؟ دهلران روی گنج نشسته، اما گویی کلید

مدیریت محلی در دزپارت، دچار «جزیره‌ای عمل کردن» است. هر دهیاری برای خودش کار می‌کند و بخشداری هم نظارتِ کلی دارد؛ در حالی که دزپارت برای توسعه نیاز به «یکپارچگی» دارد.

تا زمانی که «ادعا» بر «عمل» پیشی بگیرد، هر اصلاحی فقط یک تغییرِ ظاهری خواهد بود؛ درست همان‌طور که حافظ هشدار می‌داد: ما به دنبالِ حقیقت هستیم، نه نمایش

دهیار ما عادت کرده است که برای کوچک‌ترین معضلات، دست به سوی مرکز دراز کند. اما گیاه پالایی نیاز به سدسازی و ماشین‌آلات سنگین ندارد؛ نیاز به «آگاهی» و «برنامه‌ریزی» دارد.

مدیران محلی و استانی باید با نگاهی آینده‌نگر، از ظرفیت‌های بی‌نظیر این بندر غافل نشوند. توانمندسازی جوانان هندیجانی نه تنها به پویایی اقتصاد این شهرستان کمک می‌کند، بلکه تضمین‌کننده رونق و امنیت پایدار در سواحل خلیج فارس خواهد بود.

واقعیت تلخ این است که اتکای صرف به نمایشگاه‌های فصلی و گذرا، مسکنی موقت برای دردهای عمیق اقتصاد روستایی است. تولیدکننده روستایی که ماه‌ها برای خلق یک اثر هنری یا تولید محصولی کشاورزی وقت گذاشته، نمی‌تواند معطل تقویم نمایشگاه‌های دولتی بماند.

گردشگریِ پایدار، یعنی «کسب درآمد» بدون «فروشِ هویت». ما نباید بیارجمند را به شهر بازی برای مسافران عبوری تبدیل کنیم؛ ما باید بیارجمند را به «مقصد»ی تبدیل کنیم که هر کس یک بار به آن سفر کرد، بخشی از جانش را در کویرِ توران جا بگذارد و با خاطره‌ای از اصالت، بازگردد. توسعه‌ی بیارجمند، در دست‌های ماست؛ اگر روایت‌هایمان را با افتخار بلند بگوییم.

مسئولان باید از ادبیات برای بازنمایی بحران‌های استان استفاده کنند و این آثار را به عنوان “سفیرانِ حقیقت” حمایت کنند.

حمیدرضا عجمی، از چهره‌های باسابقه صنعت پتروشیمی، با حکم رئیس هیئت‌مدیره هلدینگ دنا (DENA) به‌عنوان مدیرعامل جدید این مجموعه صنعتی منصوب شد.

مدیریت روستایی موفق، مدیریتی است که علاوه بر اجرای وظایف اداری، بر آموزش و ایجاد حس مالکیتِ جمعی بر منابع روستا تمرکز کند