سایه جنگ؛ رویکردی فراتر از میدان

یادداشت تحلیلی

عنوان: سایه جنگ؛ رویکردی فراتر از میدان

نویسنده: محمد رضایی میرقائد، کارشناس مسائل سیاسی

مذاکرات، اگرچه به عنوان ابزاری دیپلماتیک برای کاهش تنش‌ها شناخته می‌شود، اما در مواجهه با دشمنی که سابقه‌ای طولانی در عهدشکنی و حیله‌گری دارد، همواره با بدبینی عمیق و منطقی همراه است. در این شرایط، تکیه بر ساده‌انگاری، نه تنها راهگشا نیست، بلکه می‌تواند امنیت ملی را در معرض تهدید قرار دهد.

در سپهر سیاسی امروز، آنچه که باید به عنوان اولویت راهبردی مدنظر قرار گیرد، نه صرفاً امضای یک تفاهم، بلکه «عمل» طرف مقابل به تعهدات خود است. دست قوای مسلح جمهوری اسلامی ایران بر روی ماشه، تنها یک تصویر نمادین نیست؛ بلکه ضمانت امنیتی و ستون فقرات بازدارندگی ماست.

اما هدف نهایی باید فراتر از مدیریت لحظه‌ای بحران باشد. راهبرد کلان ما باید به گونه‌ای طراحی شود که «نه تنها اصل جنگ، بلکه سایه جنگ» را از سر کشور بردارد. این مهم نه از طریق امتیازدهی، بلکه تنها از مسیر اقتدار درونی، تقویت قدرت ملی و هوشیاری در برابر بازی‌های سیاسی دشمن آمریکایی محقق می‌شود. دشمنی که «حیله» را ابزار مذاکره کرده است، تنها در برابر اقتدار و عمل قاطع، عقب‌نشینی خواهد کرد.