دکترینِ «ماشه‌یِ رویِ آتش»؛ ایران به تهدیدات و «آهای حرامزاده‌ها، من هنوز زنده‌ام!»

بام جنوب- بدون تردید ایران در یک سال گذشته، سخت‌ترین تهدید وجودی خود را در یک قرن اخیر تجربه کرد. رویارویی تمام‌عیار با ائتلافی که هدفش نه صرفاً فشار سیاسی، بلکه فروپاشی ساختار امنیتی کشور بود. اگر امروز ایران از آتشِ جنگی فراگیر و سرنوشتی مشابه غزه در امان مانده، نه به دلیل تغییر رویکرد اخلاقی دشمن، بلکه مدیون «توازن وحشت» و قدرت بازدارندگیِ بی‌بدیلی است که فرزندان این سرزمین در نیروهای مسلح خلق کردند.

دشمن با محاسباتی  غلط و نادرست، رویای تجزیه ایران را از طریق گسیل گروه‌های نیابتی و تکفیری در سر می‌پروراند، اما سلسله عملیات‌های مقتدرانه هوافضای سپاه، پدافند یکپارچه و عملیات‌های ترکیبی ارتش و سپاه، معادلات میدان را به کلی تغییر داد. ایران در این نبرد، برای نخستین بار در تاریخ معاصر، نه با جنگ نیابتی، که در مواجهه‌ای مستقیم و بی‌واسطه، هیمنه پوشالی رژیم صهیونیستی را درهم شکست.

این جنگ، پرده از حقیقتی راهبردی برداشت: ایران تنها قدرت اسلامی است که با عبور از سدِ بازدارندگیِ متعارفِ حریف، به خاک اشغالگران نفوذ کرد و امنیت روانی آن‌ها را به فروپاشی کشاند. استراتژی «دستان روی ماشه» که اکنون از سوی فرماندهان اعلام می‌شود، نه یک بلوف سیاسی، بلکه واقعیتی است که دشمن در میدان عمل آن را آزموده است.

ایران اگرچه در این نبرد نابرابر، فشارهای سنگینی را متحمل شد،اما با این ایستادگیِ نظامی، عملاً دکترین دفاعی خود را به رخ کشید. ما امروز در نقطه‌ای از اقتدار نظامی ایستاده‌ایم که مستکبران جهان ناچارند تمام محاسبات خود را بر اساس این واقعیت تنظیم کنند که ایران، بازیگری است که هرگز تسلیم نمی‌شود. همان‌گونه که در اوج تنهایی و فشار، به مانند کاراکتر فیلم پاپیون خطاب به تمام مستکبرین جهان و منطقه فریاد برآوردیم:
«آهای حرامزاده‌ها، من هنوز زنده‌ام!»؛ این نه یک شعار، که بیانیه‌ای است از اقتدار یک ملت که با خون و فولاد، امنیت خود را تضمین کرده است.

پایان پیام //