پایانِ اسارت یا آغازِ رنج‌های دیررس

به گزارش بام جنوب، سید احسان صمدیان، نویسنده و تحلیل‌گر مسائل سیاسی، با ارسال یادداشتی به این رسانه با عنوان «پایانِ اسارت یا آغازِ رنج‌های دیررس»، به مناسبت سالگرد بازگشت آزادگان به کشور، از تداوم رنج‌ها و زخم‌های خاموش جسمی و روانی این قشر سخن گفته است. وی با اشاره به گذشت ۳۶ سال از این رویداد و با یادآوری چالش‌های معیشتی و درمانی آزادگان و آمار نگران‌کننده درگذشت آنان، بر ضرورت بازخوانی علمی سلامت آزادگان و حمایت ویژه از خانواده‌هایشان تأکید کرده و خواستار توجه جدی‌تر به مطالبات و حقوق این تاریخ‌سازان زنده سرزمین شده است.

۲۶ مرداد، یادآور بازگشت ۴۳ هزار آزاده‌ای است که با جسمی نحیف و روحی استوار، ایستادگی را معنا کردند. اما حقیقت این است که برای بسیاری از این عزیزان، اسارت در سال ۶۹ تمام نشد؛ بلکه به خانه‌هایشان کوچ کرد.

واقعیت این است که زخم‌های اسارت، تنها زخم‌های تن نبود؛
دردهای انباشته در استخوان، دستگاه گوارش و روانِ آنان بود که گاه دهه‌ها بعد سر برآورد. در حالی که قانون‌گذار از ابتدا بر معاینات ویژه تاکید داشت، اما بسیاری از آزادگان بدون دریافت درصد جانبازی متناسب با رنج‌هایشان، برای تامین معیشت به زندگی عادی بازگشتند.

این پرسشِ بی‌پاسخِ جامعه آزادگان است: آیا تمامِ تبعات جسمی و روانی اسارت در پرونده‌ها احراز شده است؟ چرا باید بسیاری از آنان در پیچ‌وخم معیشت و پیگیریِ درمان، رها شوند؟

امروز، با گذشت ۳۶ سال، آمارها (از جمله خبرِ درگذشتِ ۶۰ آزاده تنها در ماه‌های اخیر) زنگ خطری جدی است. پرونده اسارت نباید با بنر و لوح بسته شود. مطالبه‌ی امروزِ ما باید «بازخوانی علمیِ سلامت آزادگان» و «حمایت ویژه از خانواده‌هایی» باشد که سرپرست خود را از دست داده‌اند.

آنان تاریخِ زنده این سرزمین‌اند؛ تا وقتی آخرین آزاده زنده است، نباید بگذاریم رنج‌هایشان به فراموشی سپرده شود.

پایان پیام//