ده‌بازار؛ حذفِ واسطه، حفظِ روستا.»

یاداشت کوتاه:
حمیدرضا اکبری

امسال نمایشگاه روستایی و عشایری در تهران برگذار شد ولی برای فروش محصولات روستا نیاز به یک پلتفرم ده بازار می باشیم
نمایشگاه‌های صنایع دستی و محصولات روستایی و عشایری که در تهران برگزار شد، ویترینی رنگارنگ و دلفریب از توانمندی‌های بومی ایران را به نمایش گذاشت . این رویدادها، هرچند برای چند روز شور و نشاطی به پایتخت می‌آورند و فرصتی کوتاه برای عرضه محصولات فراهم می‌کنند، اما در ذات خود «مقطعی» و «نمایشی» هستند. پرسش کلیدی اینجاست: پس از جمع شدن چادرها و پایان نمایشگاه، تولیدکننده روستایی در روستا یا دورترین نقاط کوهستانی چگونه باید چرخ اقتصاد خود را بچرخاند؟
واقعیت تلخ این است که اتکای صرف به نمایشگاه‌های فصلی و گذرا، مسکنی موقت برای دردهای عمیق اقتصاد روستایی است. تولیدکننده روستایی که ماه‌ها برای خلق یک اثر هنری یا تولید محصولی کشاورزی وقت گذاشته، نمی‌تواند معطل تقویم نمایشگاه‌های دولتی بماند.با کمی تفکر پی به
حلقه مفقوده این زنجیره، یعنی نبود یک «پلتفرم دیجیتال پایدار» یا به تعبیری «ده‌بازار» خواهیم برد . ما در عصری زندگی می‌کنیم که فاصله بین تولیدکننده و مصرف‌کننده باید به اندازه یک «کلیک» باشد. ده‌بازار، نه یک فروشگاه اینترنتی ساده، بلکه یک زیست‌بوم تجاری است که می‌تواند:
واسطه‌ها را حذف کند چرا که سهم اصلی سود محصولات باید به جیب تولیدکننده برود، نه دلالانی که در بازارهای سنتی محصول را ارزان می‌خرند و گران می‌فروشند.
ما نیاز به بازار دائمی داریم ،فروشگاه مجازی، تعطیلی ندارد. خریدار در تهران یا هر کجای دیگر می‌تواند در نیمه‌شب هم محصولات اصیل را سفارش دهد. در ضمن این پلتفرم می‌تواند هویت محصول را حفظ کند؛ اینکه این عسل یا آن گلیم، دقیقاً محصول کدام روستا و با چه مهارت بومی‌ای تولید شده است به شناسنامه دار کردن محصول کمک می کند .
مدیران بخصوص مدیران روستایی باید بدانند که دوره رویکردهای سنتی در اقتصاد روستا به پایان رسیده است. برگزاری نمایشگاه، پایانِ وظیفه نیست، بلکه باید شروعِ یک فرآیند باشد. مسئولان به جای هزینه‌های سنگین برای اجاره غرفه‌های چندروزه، می‌توانند بخشی از بودجه‌های عمرانی و فرهنگی را صرف «زیرساخت دیجیتال» کنند. ده‌بازار، ابزاری برای تأمین امنیت معیشتی و به تبع آن «امنیت پایدار» در مناطق محروم است.
وقتی روستاییِ ما بداند که محصولش در کل سال خریدار دارد، نه تنها از مهاجرت به حاشیه شهرها منصرف می‌شود، بلکه به تولید و کیفیت محصولاتش می‌بالد. وقت آن رسیده که از «ویترین‌های موقت» عبور کنیم و به «بازارهای هوشمند» برسیم. ده‌بازار، صدای پای تحول در اقتصاد روستایی ایران است؛ صدایی که نباید در هیاهوی نمایشگاه‌های زودگذر گم شود.