گاهی باید از خودمان بپرسیم، چرا ما خوزستانی‌ها برای آمدن یک مدیر، چنان فرش قرمز پهن می‌کنیم که گویی منجی استان از راه رسیده است؛ اما همان مدیر را هنگام رفتن، چنان بدرقه می‌کنیم که انگار همه مشکلات چند دهه اخیر استان، شخصاً زیر دست او ایجاد شده است؟
در برخی سازمان‌ها، الگوی مدیریتی خاصی شکل گرفته است که در آن مدیران به‌جای تمرکز بر مأموریت، کارآمدی و توسعه پایدار سازمان، با اتخاذ رفتارهای متزلزل، متظاهر و بعضاً سیاسی، بقای قدرت فردی خود را در اولویت قرار می‌دهند. این نوع مدیریت، از طریق تصمیم‌گیری‌های غیرمتعارف، تغییرات ناپایدار، و مداخله سلیقه‌ای در فرآیندهای عزل‌ونصب، آثار مخربی بر عملکرد سازمان، سرمایه انسانی و مشروعیت حقوقی مدیریت برجای می‌گذارد. این مقاله با رویکردی تلفیقی (مدیریتی ـ حقوقی) به تبیین این پدیده، پیامدها و ارائه چارچوب اصلاحی می‌پردازد.
