نامه به رییس جمهور محترم

نامه ای به رییس جمهور محترم

گاهی وقت‌ها آدم تعجب می‌کند؛ سنگین‌ترین و نفس‌گیرترین کارهای این مملکت روی دوش وزارت کشور است، اما وقتی به وضعیت معیشتی و فیش حقوقی کارکنانش نگاه می‌کنی، انگار با فراموش‌شده‌ترین قشر کارمند روبه‌رویی!
از برگزاری سخت و طاقت‌فرسای انتخابات (که ماه‌ها تنش و بی‌خوابی دارد) گرفته تا مدیریت بحران‌های سنگین مثل سیل، زلزله، آتش‌سوزی جنگل‌ها، کنترل آسیب‌های اجتماعی، هماهنگی امور عمرانی و حفظ امنیت در دورافتاده‌ترین و محروم‌ترین نقطه‌های مرزی و روستایی؛ همه و همه بر عهده همین بدنه است.
اما واقعاً چقدر به این آدم‌ها رسیدگی می‌شود؟ حقیقت این است که حقوق و دریافتی کارکنان ستادی، استانداری‌ها، فرمانداری‌ها و به‌ویژه بخشداری‌ها، به شکل عجیبی پایین‌تر از خیلی از دستگاه‌های دیگر است. بخشداری را تصور کنید که در یک منطقه محروم و دورافتاده، با کمترین امکانات رفاهی و هزار جور مسئولیت سنگین کار می‌کند، اما آخر ماه باید نگران کرایه خانه، قسط و خرج‌ومخارج زن و بچه‌اش باشد. این فقر پرداختی، سال‌هاست که مثل یک موریانه انگیزه نیروها را می‌خورد.
نتیجه این بی‌توجهی چیست؟ معلوم است؛ وقتی کارمند دولت همیشه هشتش گروی نُهش باشد، دیگر رمقی برای خلاقیت، دلسوزی و پیگیری مشکلات مردم برایش باقی می‌ماند؟ این وضع باعث فرسایش شدید نیروی انسانی، بی‌رغبتی جوان‌ترها به پذیرش مسئولیت‌های خطیر در فرمانداری‌ها و بخشداری‌ها، و ایجاد یک حس عمیقِ تبعیض و نارضایتی شده است.

جناب آقای رئیس‌جمهور!

شما خودتان سال‌ها درگیر کارهای اجرایی بوده‌اید و نیک می‌دانید که اداره کشور با شعار پیش نمی‌رود؛ موتور محرک دولت، همین کارمندان و مدیرانِ میدان هستند. تا زمانی که نیروی انسانی دل‌خوش به معیشت نباشد و دغدغه نان داشته باشد، نمی‌تواند مجری خوبی برای سیاست‌های کلان دولت باشد. پایه‌ و اساسِ توسعه و امنیت کشور از روستاها و بخش‌ها شکل می‌گیرد؛ اگر این شریان‌های اصلی خسته و ناراضی باشند، کل بدنه کشور لنگ می‌زند.
وزارت کشور پیشانی نظام اجرایی است؛ اما پیشانی‌اش از شدت مشکلات معیشتی چین افتاده است. انتظار بحق این است که دولت محترم و شخص رئیس‌جمهور عزیز، با یک نگاه عدالت‌محور و دستور ویژه به سازمان برنامه و بودجه، فکری اساسی به حال اصلاح احکام و افزایش مزایای این قشر زحمتکش بکنند. این کمترین حقی است برای کسانی که بی‌ادعا، سنگین‌ترین بارِ حکمرانی محلی را به دوش می‌کشند.

حمید رضا اکبری