هندیجان ؛ نگین ساحلی خلیج فارس اما رها شده

هندیجان؛ نگین ساحلی خلیج فارس

وقتی به هندیجان سفر می کنی .افسوس می خوری که چگونه است این بندر هنوز به جایگاه واقعی خود نرسیده است .این بندر مهم با پیشینه‌ای کهن، ریشه‌ای عمیق در تاریخ تجارت و دریانوردی خلیج فارس دارد و به عنوان یکی از دروازه‌های مهم اقتصادی استان خوزستان شناخته می‌شود. با این حال، علی‌رغم برخورداری از موقعیت ژئوپلیتیک خاص، دسترسی به آب‌های آزاد و منابع سرشار دریایی و کشاورزی، جوانان این خطه همچنان با سایه سنگین بیکاری، کمبود زیرساخت‌های پایدار شغلی و مهاجرت نیروی کار جوان دست‌وپنجه نرم می‌کنند. توسعه بندر هندیجان نه تنها یک مطالبه منطقه‌ای، بلکه ضرورتی راهبردی برای پویایی اقتصادی استان خوزستان و تثبیت امنیت پایدار است.این بندر از موهبت‌های خدادادی بی‌بدیلی برخوردار است که اگر به درستی مدیریت شوند، می‌توانند موتور محرک اشتغال منطقه باشند.
اقتصاد دریامحور و صیادی شغل سنتی و ریشه‌دار مردم هندیجان است. اما امسال به دلیل محدودیت‌های منابع دریایی، سنتی بودن روش‌ها و عدم نوسازی ناوگان صیادی، این حوزه با چالش جدی روبروست. توسعه آبزی‌پروری (به‌ویژه پرورش میگو و ماهی در قفس) می‌تواند تحولی عظیم در اشتغال جوانان ایجاد کند.
بندر «بحرکان» و اسکله‌های هندیجان ظرفیت فوق‌العاده‌ای برای رونق تجارت خرد و کلان دریایی دارند. تسهیل فرآیندهای گمرکی، توسعه زیرساخت‌های تخلیه و بارگیری و حمایت قانونی از فعالیت ملوانی می‌تواند هزاران شغل مستقیم و غیرمستقیم ایجاد کند. هندیجان در بخش کشاورزی (به‌ویژه تولید گندم و محصولات جالیزی) نقش پررنگی دارد. فقدان صنایع تبدیلی و بسته‌بندی باعث شده ارزش افزوده این محصولات نصیب منطقه نشود؛ در حالی که ایجاد کارگاه‌ها و کارخانجات فرآوری می‌تواند جذب‌کننده نیروی کار جوان باشد.اما سوال اینجاست که چرا با وجود این پتانسیل‌ها، جوانان هندیجان همچنان با بحران اشتغال روبه‌رو هستند؟
در این خصوص می توان بیان داشت :
بندر بحرکان نیازمند لایروبی مستمر، توسعه اسکله‌ها و ایجاد امکانات لجستیکی مدرن است تا بتواند پذیرای کشتی‌های تجاری بزرگ‌تر باشد.و دیگر اینکه خام‌فروشی و عدم سرمایه‌گذاری بخش خصوصی و عدم حضور سرمایه‌گذاران کلان به دلیل بروکراسی‌های اداری و موانع زیرساختی، اقتصاد هندیجان را تک‌بعدی نگه داشته است.
از طرف دیگر نبود چشم‌انداز روشن شغلی موجب مهاجرت جوانان جویای کار به کلان‌شهرها یا مناطق نفت‌خیز همجوار شده است که آسیب‌های اجتماعی و جمعیتی به دنبال دارد.
حال برای برون رفت از این وضعیت و خلق فرصت‌های شغلی پایدار برای جوانان هندیجان، نیازمند یک اراده مدیریتی یکپارچه و بومی‌نگر باید باشیم .
از آن جمله می توان توجه ویژه سازمان بنادر و دریانوردی به توسعه بندر بحرکان و ایجاد مناطق آزاد تجاری-صنعتی کوچک‌مقیاس ، هندیجان را به هاب تجاری منطقه تبدیل کند. از طرف دیگر راه‌اندازی شهرک‌های تخصصی آبزی‌پروری، کارخانجات فرآوری، بسته‌بندی و سردخانه‌های مجهز با استفاده از تسهیلات کم‌بهره و حمایت از تعاونی‌های جوانان را نیز باید مد نظر داشت .و از آن مهمتر احیای گردشگری ساحلی و بوم‌گردی است .همه می دانند سواحل هندیجان ظرفیت بالایی برای جذب گردشگر دارند. توسعه زیرساخت‌های اقامتی و تفریحی می‌تواند اشتغال خدماتی پایدار ایجاد کند. از سوی دیگر نیز باید از مسئولیت اجتماعی صنایع پیرامونی نیز نهایت استفاده را برد . هدایت بخشی از اعتبارات مسئولیت اجتماعی این صنایع به سمت ایجاد مبارزه با بی اشتغالزایی کارساز خواهد بود.
توسعه بندر هندیجان، توسعه‌ای از جنس دریا و مرز است؛ کلیدی که می‌تواند قفل بیکاری جوانان را باز کند. مدیران محلی و استانی باید با نگاهی آینده‌نگر، از ظرفیت‌های بی‌نظیر این بندر غافل نشوند. توانمندسازی جوانان هندیجانی نه تنها به پویایی اقتصاد این شهرستان کمک می‌کند، بلکه تضمین‌کننده رونق و امنیت پایدار در سواحل خلیج فارس خواهد بود.