توهین از سکو شاید قابل پیش‌بینی باشد، اما دفاعش در بیانیه؟ سقوط رسمی است

بیانیه باشگاه تراکتور علیه کریم باقری، نه دفاع است و نه توضیح؛ بلکه رسماً به سپری برای بی‌اخلاقی تبدیل شده است. باشگاهی که باید وزن نام، سابقه و مسئولیت اجتماعی خود را درک کند، ترجیح داده در کنار سقوط اخلاق بایستد و آن را توجیه کند.

موضوع، شخص کریم باقری نیست. «آقا کریم» همیشه آقا کریم است. مسأله اصلی، احترام به فوتبال و مرزهای اخلاق حرفه‌ای است. وقتی به اسطوره شهر خود رحم نمی‌شود، فاصله با مفهوم «فرهنگ» به فرسنگ‌ها می‌رسد. کریم باقری با همان متانت همیشگی از این غبار عبور خواهد کرد، اما این رفتارها لکه‌ای است که بر پیشانی کسانی باقی می‌ماند که وسعت نگاهشان از رنگ پیراهن‌ها فراتر نمی‌رود.

کریم باقری نیازی به معرفی ندارد؛ نه به خاطر پرسپولیسی بودنش، بلکه به دلیل منش، سکوت و جایگاهی که طی سال‌ها در فوتبال ایران ساخته است. حمله به چنین چهره‌ای، آن هم با ادبیاتی آمیخته به تحقیر و فرافکنی، نشان می‌دهد مسأله صرفاً دفاع از یک اتفاق یا یک رفتار نیست؛ بلکه تلاشی برای عادی‌سازی بی‌اخلاقی است.
فردی که سال‌ها بدون حاشیه، بدون جنجال و بدون توهین کار کرده، امروز هدف حمله‌ای قرار گرفته که بیش از هر چیز، شأن و جایگاه نویسندگان آن را زیر سؤال می‌برد. وقتی باشگاه به‌جای عذرخواهی و مدیریت فضا، موضع طلبکارانه می‌گیرد، یعنی مرزها را آگاهانه پاک کرده است.

توهین در ورزشگاه رفتاری ناپسند است، اما توجیه توهین ناپسندتر و نگران‌کننده‌تر. هوادار ممکن است تحت تأثیر هیجان قرار گیرد؛ اما باشگاه حق ندارد چنین رفتاری را توجیه کند. بیانیه‌ای که به‌جای آرام‌سازی فضا، بنزین روی آتش می‌ریزد، نشانه مدیریت نیست؛ بلکه مصداق فرار از مسئولیت است.

فوتبال ایران با تعصب زنده است، اما با استاندارد دوگانه فرسوده می‌شود. اگر امروز توهین به مربی یا چهره فنی تیم رقیب عادی‌سازی شود، فردا هیچ خط قرمزی باقی نخواهد ماند. باشگاهی که عنوان حرفه‌ای‌گری را یدک می‌کشد، نمی‌تواند پشت رفتارهای نادرست پنهان شود.

این بیانیه نه از تبریز دفاع می‌کند و نه از تراکتور؛ بلکه تنها یک واقعیت را آشکار می‌سازد: وقتی اخلاق سقوط می‌کند، برخی به‌جای ایستادن، آن را هل می‌دهند.

پایان پیام //

modir